Πριν όμως αιτιολογήσω την παραπάνω νουθεσία, επιβάλλεται μια σύντομη διευκρίνηση γύρω από το τι ακριβώς είναι μια ποδοσφαιρική συνάντηση. Για την πλειοψηφία των γυναικών οι δύο αυτές λέξεις δεν σημαίνουν τίποτε περισσότερο από δυο ώρες απόλυτης ανίας, πραγματικό χάσιμο χρόνου, μια δοκιμασία που μοιάζει ατελείωτη. Δεν ξέρουν πόσο σφάλλουν. Το να παρακολουθείς μια τέτοια κοινωνική εκδήλωση αποτελεί εγχείρημα υψίστης εκπαιδευτικής σημασίας.

Στα μάτια μιας γυναίκας, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας αποδεικνύει περίτρανα ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι γεμάτος αντιφάσεις. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί κανείς να εξηγήσει το γεγονός ότι στον ίδιο χώρο συγκεντρώνονται:

α) τουλάχιστον 1000 πανέξυπνοι “ειδήμονες” οι οποίοι παρακολουθούν, σχολιάζουν, κατακρίνουν, χλευάζουν, εξυψώνουν, θαυμάζουν, νουθετούν, γιουχάρουν ή αποθεώνουν κατά περίπτωση,

β) 22 “ανεπαρκείς” αθλητές οι οποίοι τρέχουν πέρα δώθε άσκοπα χωρίς να ακούν τις χρήσιμες συμβουλές των χιλίων, 2 μέτριοι προπονητές και τέλος

γ) 3 “αδιάβαστοι” τηρητές των κανόνων, οι οποίοι θα μπορούσαν και να μην βρίσκονται εκεί γιατί το προαναφερθέν πλήθος των έξυπνων ξέρει πολύ περισσότερα απ’ αυτούς;

Είναι απορίας άξιο πώς μπορεί η μέση φυσιολογική γυναίκα να επιβιώσει έστω και για λίγες ώρες σ’ αυτό τον κόσμο του παραλόγου. Όλα είναι ρευστά, όλα είναι προσωρινά. Δε φτάνει ο καταιγισμός από πλήθος αγγλόφωνων και μη όρων όπως free-kick, φάουλ, κόρνερ, τακουνάκι, ψηλοκρεμαστό, πέναλτι, καμινάδα, πλάγιο άουτ κλπ., έρχεται και η κριτική των οπαδών να προσθέσει μια ακόμη δυσκολία στην προσπάθεια προσαρμογής στο κλίμα. Ο ίδιος παίχτης μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μετατρέπεται από “παιχταράς” σε “κρέας” και τανάπαλιν. Η ανατροπή ενός ποδοσφαιριστή είναι βεβαιότατα φάουλ αν ο τελευταίος ανήκει στην ομάδα σου, και καθαρή πτώση από τύχη αν πρόκειται για τον αντίπαλο. Ένας επόπτης μπορεί να είναι ακριβοδίκαιος τη μια στιγμή και χρηματιζόμενος (αλλιώς “πουλημένος”) την αμέσως επόμενη. Οι μισοί φίλαθλοι δείχνουν να πρόσεξαν ότι ο τάδε παίχτης ακούμπησε τη μπάλα με το χέρι, ενώ ένα αόρατο σύννεφο κάλυψε το οπτικό πεδίο των υπόλοιπων και τους εμπόδισε να δουν οποιαδήποτε ανάμιξη χεριού. Είναι επίσης αξιομνημόνευτη η ευρηματικότητα των “φιλειρηνικών” συνθημάτων και το πλήθος των γνώσεων που διαθέτουν οι φίλαθλοι γύρω από τη σεξουαλική ζωή των θηλυκών μελών της οικογένειας του διαιτητή. Όσο για τον τελευταίο; Είναι πια καιρός να σχολάσουν αυτό τον άχρηστο υπάλληλο, και να καθιερωθεί το σύστημα “βοήθεια του κοινού” σε όλες τις αμφιλεγόμενες φάσεις.

Σε καμιά περίπτωση δεν προσπαθώ να επιδείξω τις ποδοσφαιρικές μου γνώσεις, απλούστατα διότι δεν διαθέτω τέτοιες. Ομολογώ ότι η λέξη “οφσάιντ” εξακολουθεί να μην μου λέει τίποτα, παρόλο που τουλάχιστον 5 φορές προσπάθησαν να μου την εξηγήσουν. Οφείλω όμως να ενημερώσω τις γυναίκες που επιμένουν να κατανοήσουν τον κόσμο του ποδοσφαίρου, ότι είναι τόσο ελκυστικός όσο και απωθητικός, τόσο έντιμος όσο και διεφθαρμένος, ότι πίσω του κρύβεται σωρεία συμφερόντων και μια λογική ακατανόητη, που μόνο ένας άνδρας μπορεί να την αποδεχτεί. Για πιο λεπτομερή χαρτογράφηση του φαινομένου από τις φανατικές της μάθησης, προτείνονται ιδιαίτερα μαθήματα από τους “μαιτρ” της ποδοσφαιρικής σκέψης, τον αξιότιμο κύριο Γεωργίου, και τους δυο Αντώνηδες (Πανούτσο – Καρπετόπουλο). Φίλες μου, αγνοήστε την εξωτερική εμφάνιση και μείνετε επί της ουσίας. Είναι ό,τι πιο ρεαλιστικό μπορώ να προτείνω γύρω από την ψυχολογία της “φίλαθλης ανδρικής μάζας”.

Χριστίνα Θ. Κόντη

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ibook τον Νοέμβριο του 2002.

γυναίκα αθλητισμός